شرطی II برای زبان‌آموزان سطح متوسط

در این درس با ساختار شرطی نوع دوم (If + گذشته ساده، would + فعل) آشنا می‌شوید. مثال‌های متنوع و آزمون انتهای درس به شما کمک می‌کند موقعیت‌های غیرواقعی و فرضی را بیان کنید.

شرطی نوع دوم (Second Conditional) چیست؟

شرطی نوع دوم برای بیان موقعیت‌های غیرممکن یا بعید در حال یا آینده به کار می‌رود. این نوع جمله از دو بند تشکیل شده است:

بند شرطی (if-clause): شرط فرضی را بیان می‌کند.

بند اصلی (main clause): نتیجه‌ی فرضی آن شرط را نشان می‌دهد.

ساختار

(بند وابسته) [«if» + گذشته ساده] + (بند اصلی) [وجه شرطی: would / could / should + فعل پایه]

مثال

If I were a boy, I would marry you.

اگر من پسر بودم، با تو ازدواج می‌کردم.

If I had money, I could travel with them.

اگر پول داشتم، می‌توانستم با آن‌ها سفر کنم.

Was یا Were؟

در گذشته ساده، فعل to be معمولاً دو شکل دارد:

was برای اول شخص و سوم شخص مفرد

were برای دوم شخص مفرد و همه‌ی اشکال جمع

اما در شرطی نوع دوم، were برای همه‌ی نهادها (مفرد و جمع) استفاده می‌شود.

مثال

If I were you, I would choose to become a teacher.

اگر جای تو بودم، انتخاب می‌کردم معلم شوم.

If she were here, she would dance all night.

اگر او اینجا بود، تمام شب می‌رقصید.

نشانه‌گذاری

اگر بند «if» ابتدا بیاید، بعد از آن ویرگول قرار می‌دهیم:

مثال

If I had a cat, I would name it Susie.

اگر گربه‌ای داشتم، نامش را سوزی می‌گذاشتم.

اگر بند «if» بعد از بند اصلی بیاید، نیازی به ویرگول نیست:

مثال

They would live in Africa if they had enough money.

اگر پول کافی داشتند، در آفریقا زندگی می‌کردند.

نکته!

در شرطی نوع دوم، زمان فعل در بند «if» همیشه گذشته ساده است، اما این به معنای وقوع واقعی آن در گذشته نیست. گذشته ساده برای نشان دادن غیرواقعی یا بعید بودن وضعیت استفاده می‌شود.

کاربرد

شرطی نوع دوم برای بیان رویداد غیرممکن، موقعیت فرضی یا غیرواقعی و خیال‌پردازانه استفاده می‌شود:

مثال

If I had the chance to study abroad, I would choose Italy as my destination.

اگر فرصت تحصیل در خارج داشتم، ایتالیا را به عنوان مقصد انتخاب می‌کردم.

If we bought a house near the sea, we could go to the beach every evening.

اگر خانه‌ای نزدیک دریا می‌خریدیم، هر شب می‌توانستیم به ساحل برویم.

تفاوت شرطی اول و دوم

شرطی نوع اول: برای بیان رویداد واقعی یا ممکن در حال یا آینده.

شرطی نوع دوم: برای بیان موقعیت غیرواقعی، فرضی یا بعید در آینده.

مثال

If they work hard, they will succeed.

اگر سخت کار کنند، موفق می‌شوند.

شرطی اول

If you were to go to the university, you would be able to study literature.

اگر به دانشگاه می‌رفتی، می‌توانستی ادبیات بخوانی.

شرطی دوم

شرطی اول معمولاً از حال ساده و آینده ساده استفاده می‌کند، در حالی که شرطی دوم از گذشته ساده + افعال وجهی (would/could/should) برای بیان شرط و نتیجه بهره می‌برد.