شرطی I برای زبان‌آموزان سطح متوسط

در این درس با ساختار شرطی نوع اول (If + حال ساده، will + فعل) آشنا می‌شوید. مثال‌های متنوع و آزمون انتهای درس به شما کمک می‌کند رویدادهای ممکن در آینده را بیان کنید.

شرطی نوع اول (First Conditional) چیست؟

شرطی نوع اول برای بیان برنامه‌ها یا رویدادهایی استفاده می‌شود که احتمال وقوع آن‌ها در آینده وجود دارد. این نوع جمله از دو بند تشکیل شده است:

بند شرطی (if-clause): احتمال وقوع موقعیت را نشان می‌دهد.

بند اصلی (main clause): نتیجه‌ی تحقق شرط را بیان می‌کند.

می‌توان ترتیب دو بند را بدون تغییر معنا جابه‌جا کرد.

ساختار

If-clause: زمان حال ساده یا حال استمراری

Main clause: زمان آینده ساده (will + فعل پایه)

[«If» / «When» + حال ساده یا حال استمراری] + [آینده ساده (will + فعل پایه]

مثال

If you get good grades, your mom will be proud of you.

اگر نمره‌های خوبی بگیری، مادرت به تو افتخار خواهد کرد.

If the book store is opening in five minutes, I will wait.

اگر کتاب‌فروشی ظرف پنج دقیقه باز شود، منتظر می‌مانم.

نشانه‌گذاری

اگر جمله با بند «if» شروع شود، بین دو بند از ویرگول استفاده می‌کنیم:

مثال

If you work hard, you will definitely succeed.

اگر سخت کار کنی، قطعاً موفق خواهی شد.

اگر نتیجه قبل از بند «if» بیان شود، نیازی به ویرگول نیست:

مثال

There will be a famine if the war goes on.

اگر جنگ ادامه یابد، قحطی رخ خواهد داد.

کاربرد

شرطی نوع اول برای نشان دادن احتمال وقوع یک رویداد و نتیجه‌ی آن در آینده نزدیک استفاده می‌شود:

مثال

I will not be able to control my puppy if the weather gets dark.

اگر هوا تاریک شود، نمی‌توانم توله‌سگم را کنترل کنم.

If everything goes according to the plan, we will get rich sooner than we expected.

اگر همه چیز طبق برنامه پیش برود، زودتر از آنچه انتظار داشتیم، ثروتمند می‌شویم.

جایگزین‌های «if»

به جای «if» می‌توان از واژه‌های دیگر برای بیان شرط استفاده کرد: unless, when, as long as, in case

مثال

When she goes out in the rain, she will catch a cold.

وقتی او زیر باران بیرون برود، سرما می‌خورد.

You will miss your class unless you try to get up early.

اگر تلاش نکنی زود بیدار شوی، کلاس خود را از دست می‌دهی.

تفاوت شرطی صفر و شرطی اول

شرطی نوع اول نیاز به فعل کمکی یا مدال (modal verb) مانند will, should, can در بند اصلی دارد، در حالی که شرطی نوع صفر ندارد.

شرطی صفر حقیقتی کلی یا واقعیتی همیشگی را بیان می‌کند، در حالی که شرطی اول احتمال وقوع یک رویداد در آینده را نشان می‌دهد.