شرطی III برای زبانآموزان سطح متوسط
در این درس با ساختار شرطی نوع سوم (If + گذشته کامل، would have + قسمت سوم فعل) آشنا میشوید. مثالهای متنوع و آزمون انتهای درس به شما کمک میکند پشیمانی و موقعیتهای فرضی در گذشته را بیان کنید.
شرطی نوع سوم (Third Conditional) چیست؟
شرطی نوع سوم نوعی جملهی فرضی است که برای صحبت دربارهی یک رویداد یا موقعیت در گذشته به کار میرود که در واقع اتفاق نیفتاده یا محقق نشده است. این ساختار معمولاً برای بیان یک آرزو یا رؤیای برآوردهنشده استفاده میشود. در جملهی شرطی نوع سوم، گویی نسخهی متفاوتی از گذشته را تصور میکنیم؛ اینکه اگر شرایط فرق میکرد، نتیجه چه میشد.
ساختار شرطی نوع سوم
مانند سایر جملات شرطی، این نوع هم از یک «بند if» و یک «بند اصلی» تشکیل میشود که نتیجه را بیان میکند. ساختار آن به شکل زیر است:
[If + past perfect] + [would/could/should + have + past participle]
نکته!
برای منفی کردن جملهی شرطی نوع سوم، کافی است بعد از فعل کمکی have واژهی not را بیاوریم.
If I had gone to music school, I wouldn't have become a literature professor at the university.
اگر به مدرسهی موسیقی رفته بودم، استاد ادبیات دانشگاه نمیشدم.
توجه داشته باشید که wouldn't have شکل کوتاهشدهی would not have است.
If they had done their homework completely, the teacher couldn't have blamed them.
اگر تکلیفشان را کامل انجام داده بودند، معلم نمیتوانست آنها را سرزنش کند.
نشانهگذاری
اگر بند if در ابتدای جمله بیاید، بین دو بند ویرگول قرار میگیرد.
If he had bought that car, He could've turned rich by now.
If he had bought that car, he could've turned rich by now.
اما اگر جملهی اصلی در ابتدا بیاید، نیازی به ویرگول نیست.
She should've called the police if she had heard a mysterious noise.
اگر صدای مشکوکی شنیده بود، باید با پلیس تماس میگرفت.
کاربردها
شرطی نوع سوم برای صحبت دربارهی یک موقعیت فرضی یا غیرواقعی در گذشته استفاده میشود؛ موقعیتی که اتفاق نیفتاده اما میتوانست طور دیگری رخ دهد.
If she had shouted louder, I could've rescued her.
اگر بلندتر فریاد زده بود، میتوانستم نجاتش بدهم.
در اینجا دربارهی یک اتفاق غیرواقعی در گذشته صحبت میکنیم.
If they had worked properly, the manager wouldn't have become so angry.
اگر درست کار کرده بودند، مدیر اینقدر عصبانی نمیشد.
تفاوت شرطی نوع دوم و سوم
تفاوت اصلی این دو نوع در زمان و میزان واقعیت موقعیت است.
شرطی نوع سوم دربارهی موقعیتی غیرواقعی در گذشته است که اتفاق نیفتاده.
شرطی نوع دوم دربارهی موقعیتی غیرواقعی در زمان حال یا آینده است که احتمال وقوع آن کم است.
If she had gone to school, she could've written the letter.
اگر به مدرسه رفته بود، میتوانست نامه را بنویسد.
ابراز پشیمانی دربارهی گذشته
If they bought that car, they could go to Istanbul next week.
اگر آن ماشین را میخریدند، میتوانستند هفتهی بعد به استانبول بروند.
یک موقعیت فرضی در حال یا آینده
از نظر ساختار نیز تفاوت روشن است:
شرطی نوع دوم: گذشتهی ساده + would/could/should
شرطی نوع سوم: گذشتهی کامل + would/could/should + have + قسمت سوم فعل
If they had practiced before their class, the teacher wouldn't have blamed them so severely.
اگر قبل از کلاس تمرین کرده بودند، معلم آنها را اینقدر شدید سرزنش نمیکرد.
If I went to church, I would be religious by now.
اگر به کلیسا میرفتم، حالا فردی مذهبی بودم.
نظرات
(0)
توصیهشده
