تعیین کنندههای اشارهای برای زبانآموزان سطح متوسط
تخصیصگرهای اشارهای
وقتی میخواهیم به شخص یا چیزی مشخص اشاره کنیم، از تخصیصگرهای اشارهای استفاده میکنیم.
این تخصیصگرها دو نکته را نشان میدهند:
فاصله (نزدیک یا دور بودن)
تعداد (مفرد یا جمع بودن)
به بیان دیگر، مشخص میکنند چیزی به گوینده نزدیک است یا از او دور است.
تخصیصگرهای اشارهای در انگلیسی
جدول زیر تخصیصگرهای اشارهای انگلیسی را بر اساس تعداد و فاصله نشان میدهد:
اکنون به بررسی چند مثال میپردازیم:
This girl is so annoying.
این دختر خیلی آزاردهنده است.
در اینجا تخصیصگر نشان میدهد که دختر به گوینده نزدیک است.
That car crashed into a tree yesterday.
آن ماشین دیروز به یک درخت برخورد کرد.
در اینجا تخصیصگر «that» نشان میدهد که ماشین از گوینده دور است.
These potatoes are fresh. Try them.
این سیبزمینیها تازه هستند. آنها را امتحان کن.
در اینجا تخصیصگر نشان میدهد که اشیا به گوینده نزدیک هستند.
Those cakes look delicious.
آن کیکها خوشمزه به نظر میرسند.
در اینجا تخصیصگر نشان میدهد که اشیا از گوینده دور هستند.
هشدار!
توجه داشته باشید که وقتی این تخصیصگرها بهتنهایی به کار بروند و پس از آنها اسم نیاید، دیگر تخصیصگر محسوب نمیشوند. در این حالت، آنها نقش ضمیر اشارهای را دارند. به مثالهای زیر توجه کنید:
This is what I've been talking about all this time.
این همان چیزی است که تمام این مدت دربارهاش صحبت میکردم.
Those are yours, Molly.
آنها مال تو هستند، مالی.
نظرات
(0)
توصیهشده
