اشارهگرها برای زبانآموزان سطح متوسط
در این درس با اشارهگرهای this, that, these, those در نقش ضمیر، تخصیصگر و قید و همچنین اشاره به زمان آشنا میشوید. مثالهای گوناگون و آزمون پایان درس آماده است.
انواع اشارهگرها
اشارهگرها واژههایی هستند که برای اشاره به اشخاص، اشیا یا مکانهای مشخص نسبت به گوینده یا شنونده استفاده میشوند. شکل اشارهگرها معمولاً بسته به فاصله از گوینده یا شنونده تغییر میکند.
انواع اشارهگرها
در انگلیسی چهار اشارهگر وجود دارد:
وقتی درباره چیزی یا کسی نزدیک صحبت میکنیم، از this و these استفاده میشود.
this برای اسم مفرد و these برای اسم جمع به کار میرود.
This bag is not mine.
این کیف مال من نیست.
اشاره به یک کیف
These books are torn to pieces.
این کتابها تکهتکه شدهاند.
اشاره به بیش از یک کتاب
وقتی درباره چیزها یا افراد دور صحبت میکنیم، از that و those استفاده میشود.
that برای مفرد و those برای جمع است.
That girl looks like my sister.
آن دختر شبیه خواهر من است.
اشاره به یک نفر
Those tables are broken.
آن میزها شکستهاند.
اشاره به چند میز
نکته!
اشارهگرها میتوانند به زمان هم اشاره کنند. این کاربرد بر اساس نزدیکی یا دوری زمانی تغییر میکند.
I don't seem to be able to concentrate these days.
این روزها به نظر نمیرسد بتوانم تمرکز کنم.
زمان نزدیک
We had more time those days.
آن روزها وقت بیشتری داشتیم.
زمان دور در گذشته
کارکردهای اشارهگرها
این اشارهگرها میتوانند نقشهای دستوری مختلفی داشته باشند:
تخصیصگر اشارهای
وقتی اشارهگرها قبل از اسم یا صفت بیایند، نقش تخصیصگر اشارهای دارند.
These shoes will not be suitable for tonight.
این کفشها برای امشب مناسب نخواهند بود.
Those happy days are long gone, dad.
آن روزهای خوش مدتهاست گذشتهاند، بابا.
قیدهای اشارهای
برای تأکید بر مکان نسبت به گوینده از قیدهای اشارهای here و there استفاده میکنیم.
here برای نزدیک و there برای دور به کار میرود.
Put the hat here, please.
لطفاً کلاه را اینجا بگذار.
Can't you see it's over there?
نمیبینی آنجاست؟
نکته!
قیدهای اشارهای برای زمان نیز وجود دارند:
now — اکنون
then — آن زمان
I said come here now.
گفتم همین حالا اینجا بیا.
Back then, people were much at peace with themselves.
آن زمان مردم با خودشان آرامش بیشتری داشتند.
نظرات
(0)
توصیهشده
