ظاهر - حالات چهره

اخم عصبانی پدرش به او هشدار داد که فوراً از رفتار بد دست بردارد.

نگاه مشتری صندوقدار را ناراحت کرد.

چهره درهم کشیده سختگیرانه معلم به دانش آموزان هشدار داد که خوب رفتار کنند.

تیم با چهره‌های دراز به رختکن بازگشت، رویاهای پیروزی آنها با شکستی در دقایق آخر از بین رفت.

اخم در صورتش با شنیدن خبر بد پدیدار شد.

او او را در حالی گرفت که از آن طرف میز به او نگاه اریب می‌انداخت.

سرخ شدن کودک عصبی بودنش را فاش کرد.

پس از گذراندن وقت در آفتاب، صورت سرخ او نشانه واضحی از آفتاب‌سوختگی بود.

با هر جلسه یوگا، چهره او با آرامشی آرام و صلح درونی درخشید.

او می‌توانست احساس کند که گونه‌هایش رنگ پریده می‌شوند در حالی که در حین ارائه روی کلماتش تلوتلو می‌خورد.

برخورد بی‌دقت با پارچه ظریف، لباس را چروک کرد قبل از اینکه حتی به قفسه‌های فروشگاه برسد.

چهره کودک از ناامیدی چروکیده شد وقتی که برج بلوک‌ها فرو ریخت.

او در حیرت صورتش را درهم کشید.

می‌توانستم احساس کنم چشمانم از حدقه بیرون می‌زنند در حالی که مدیرعامل استراتژی جدید شرکت را فاش کرد.

او از ناامیدی نگاهی خشمگین انداخت وقتی کامپیوترش دوباره یخ زد.

کودک از درد چهره در هم کشید در حالی که پزشک بازوی آسیب دیده او را معاینه می‌کرد.

حالش خراب شد، و سرش را پایین انداخت، در افکارش غرق شد.

دیدن اسباب‌بازی شکسته، پسر کوچک شروع به لب‌انداختن کرد.

او لب‌هایش را جمع کرد تا از خنده جلوگیری کند.

او به صف طولانی پیش رو اخم کرد.

تمایل او به قهر کردن حل اختلافات را دشوار می‌کرد.

بازیگر چهره درهم کشید زمانی که کارگردان عملکرد او را در مقابل تمام بازیگران انتقاد کرد.

لبخند معصومانه نوزاد دل‌های ما را آب کرد.

می‌توانستم از لبخند گسترده او بگویم که به دستاوردش افتخار می‌کرد.

او پس از شنیدن خبر خوب لبخندی پهن بر چهره داشت.

یک لبخند تمسخرآمیز بر چهره‌اش نقش بست وقتی که تیم رقیب را دید.

وقتی که دید رقیبش اشتباه کرد، لبخند رضایت روی صورتش پهن شد.

او به جای کلمات با یک لبخند مصنوعی پاسخ داد.

چهره غمگین او به وضوح نشان داد که حال و حوصله صحبت کردن ندارد.

کتاب پر است از تفسیرهای تلخ و طنزآمیز درباره جامعه مدرن.

او با نگاهی شیشهای پاسخ داد، غرق در افکار خود.

آنها درباره سلامتی خود نگران بودند، احساس اضطراب درباره نتایج آزمایش‌های پزشکی خود داشتند.

فراری چشم‌وحشی و ناامید به نظر می‌رسید.

او صحنه را تماشا کرد که در حال وقوع بود، بدون پلک زدن.

چهره درهم کشیدن او به سختی قابل توجه بود، اما او آن را متوجه شد.

معلم در حین اجرا به دانش‌آموزانش نور تشویق می‌تاباند.

او پس از اثبات اشتباه همه با رضایت از خود لبخند تحقیرآمیزی زد.

با شنیدن نظر طعنه‌آمیز، او نتوانست از لبخند رضایت‌آمیز خودداری کند.