حروف ندا - حروف ندا بی تفاوتی و ناآگاهی

او خبر را به من گفت، و من مثل، مه بودم.

می‌خواهی برای شام پیتزا سفارش دهی؟ هر طور که دوست داری.

همانطور که می‌خواهید، می‌توانیم برای امشب در رستوران رزرو کنیم.

پس چه اگر دیر کردم؟ مسئله بزرگی نیست.

چه اهمیتی دارد؟ برای من همه چیز یکسان است.

پس من چند دقیقه دیر کردم، چه اشکالی دارد؟ مسئله بزرگی نیست.

پس ترجیح می‌دهم آخر هفته‌هایم را به جای بیرون رفتن کتاب بخوانم، به من شکایت کن.

هر چه باشد. من هر کاری که بخواهم انجام می‌دهم.

پروفسور فقط به صحبت در مورد همان موضوع برای ساعت‌ها ادامه می‌دهد، بلا بلا بلا.

همین شکایت‌های قدیمی در جلسه کارکنان، خسته‌کننده.

چه جالب, بیشتر مردم وقتی بچه هستند دوچرخه سواری یاد می‌گیرند.

تو در آزمون نمره B گرفتی، معامله بزرگی.

تو مسابقه را در جایگاه سوم تمام کردی، افتخار بزرگی.

تو یک سکه ربع دلاری روی پیاده‌رو پیدا کردی، چه خبر بزرگی.

او در مورد کیف دستی جدید طراحش لاف میزند، lah-di-dah.

البته که می‌دانم چگونه کفش‌هایم را ببندم، دوه.

هیچ نظری ندارم، من توجه نمی‌کردم.

هیچ نظری ندارم، من تمام بعد از ظهر بیرون بودم.

تو به من بگو، من مطمئن نیستم که بهترین روش چیست.

تا جایی که من می‌دانم، هیچ تأییدی دریافت نکرده‌ام.